اين جا نه كاغذ كاهي ست نه تنگ ماهي
پس قلم و ماهي به چه كار آيد؟

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست
به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم
مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد
مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم
بگو معنی تمرین چیست ؟
بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟
بریدن از خودم را ؟
هوای سرد اینجا رو دوست ندارم....

 خدايا گمشدم پيدايم کن
بايد به کجا ختم شوم....

 از درد بي کسي دارم يواش يواش زار مي زنم – واسه تموم قصه ها اسم تو فرياد مي زنم

مي خوام بگم دوستت دارم ، عاشقتم تا آخرش، رسمش نبود که بي وفا منو کشتي از اولش

هيچي نخواستم غير تو و دوستت داشتم همينو بس- فکر نمي کردم که بري من مي مونم تو اين قفس

رفتي و من با خاطره عطر تن تو زنده ام – رفتي ولي بدون عزيز حقم نبود که بي توام ...

تو اين قمار بي کسي تنها منم بازيگرش- بازيچه دسته تو و بازيچه دست همه ...

از درد بي کسي دارم يواش يواش زار مي زنم .. واسه تموم قصه ها اسم تو فرياد مي زن

حرف هايي كه در دلم ماند

اين روزها كه مي گذرند   من حسي جز عشق ندارم .

و هنوزهم به عشقش مي بالم !

من او را بال پرواز مي دانستم و نفسهايش را هوايي براي پرواز !

من او را وجودي سبز مي پنداشتم  كه بر دشت  سبز روحش من غزالي سياه چشم بودم .

دنياي خيال مرا تا كجا برد ؟  چه سقوط  تلخي !

من غرقه ي دريايي شدم كه خود بر عمق و خروش آن افزودم .

من مردابي ساختم از عشق او . مردابي با جلبكهايي آدم خوار كه مرا فرو مي برد در عمق حسرت ها .

آيا عشق با من مهربان بود ؟

آيا عشق من  عشقي با شكوه عاشقانه ي لك لك ها نبود ؟

من با تو مي گويم  از روزهاي  عاشقانه  روزهايي كه در پژمردگي امروز رنگ باخت

با تو مي گويم از رويايي كودكانه  . رويايي كه مرا چون پيچك  در خود  نگاه داشت .

با تو مي گويم از صدايي كه به گوش نرسيد  و از ناله اي كه بي دادرس ماند .

بيزارم از تنهايي و وسوسه هاي شوم رسوايي .

بارها از خود پرسيدم  . بارها خود را مواخذه كردم  . اما   گناهي جز عاشقي در عمل خود نيافتم .

او بارها مرا كودكي خيالباف ناميد . كودكي كه هنوز  بزرگ نشده  .

او برايم آرزو كرد كه عاقل شوم . او پنداشت عاشقي حماقت است  .

او مرا در خود شكست . او از من بيزاري جست .  او به من جدايي را تحميل كرد .

او مرا لايق جدايي دانست ... چون زندگي او  دلبستگي او  من نبودم !

دلتنگم از روزهاي بي يار .

با كه از آتشي كه در نهان دارم سخن بگويم ؟

با كه بگويم  كه ديگر شبهايم بي رويا شد و چشمانم از عشق تهي !

تنها تر از هميشه . امشب از روح خدا سرشارم  .

با كه بگويم از تنهايي خويش ؟ با كه بگويم از ظلمت اين شبهاي بي رنگ ؟

امشب از روح خدا سرشارم  . امشب از عاشقي بيزارم .

 متن از سمیه ملک